Kuma Belası

elinde bir kağıtla hızlı hızlı yürüdü yollarda
başı yukarılar da,bakıyordu koca koca binalara
bir adres arıyordu besbelli,buruktu içi
nasıl olacak bilmiyordu hali
kırkbeş yaşların da bir ihtiyardı sanki
15 tane doğum yapmış deforme olmuş vücut
çok ağır geliyordu taşıyamıyordu sanki
5 ölü 10 canlı, yani 10 çocuk annesi
böyle olmamalı diyordu,kadınların kaderi
o yüzden hiç kızı olsun istememişti
ama Allah 7 tanesini kız vermişti…

bağda bahçede çalışmaktan
yemiş rüzgarı yüzü, yanmış derisi
güneşten kavrulmuş teni
kalınlaşmış kararmıştı beyaz cildi
kalmamıştı hiç dillere destan güzelliği

buldu aradığı adresi sonunda
ve vardı doktorun yanına
oturdu karşısına estetik cerrahının…
nemli gözlerle bakarken
önce üç bileziğini çıkardı kolundan
sonrada eli göğsüne gitti garibin
madeni paralarla karışık,
bir topar para çıkardı koynundan
şimdi eşi bulunmayan bir mendile sarılı…
bırakırken masanın üzerine
adeta yalvaran bir sesle….,
“ahada toktor,bu kadar servetim vardır,
üzerime 17 yaşında bir kuma gelmiştir
meni ameliyat edip genç yapasan toktor…”

Hatice Müge Fındık

Korku filmi gibi..........


Bir fırtına kopuyor dışarı da,
Uzaklarda çakal ulamaları..
Şiddetli yağmur,
hızla vuruyor camlara
duymamak için sesleri
büzülüyorum yatağımda
bir ses geliyor kulaklarıma
dikkatle dinliyorum.
……………
Kapı çalınıyor
Gecenin bu saatinde
Ve böyle bir havada kim gelir ki?
Rüzgar bir yerinden giriyor eski evin
Bir yerinden çıkıyor…
Yavaşça kalkıyorum yatağımdan
Üzerime bir şey bile alamadan,
Bir kez daha vuruluyor kapı
İncecik bir gecelikle
İniyorum eski evin
Eski tahta basmaklarından,
Parmak uçlarına basarak.
Çıkan gıcırtılardan,
İçim ürperiyor.
Tam aşağı indiğim sırada
Alt katın dört penceresi
Rüzgarın etkisiyle birden açılıyor
Aklım çıkıyor….
Perdeler tavana kadar vuruyor
nefes nefese kapatabiliyorum
O şiddetle bu sefer evin kapısı,
ardına kadar açilıyor
kapıda SEN!
…………………..
Koşuyorum sana doğru
Geri geri gidiyor ayakların
Ben yaklaştıkça,
Geri gidiyorsun
Koşuyorum,düşüyorum,
Çamurlara bulanıyorum
Tekrar kalkıp koşuyorum
Sen….gidiyorsun...sürekli,
Karanlık yollar, ışık yok.
Uçurum kenarına geliyorsun
Gitme …yapma….kal benimle..
Derken..uyanıyorum kanter içinde..
Sen gittin gideli uykularımda,
Hep bu kabus var!
Dön artık Ey Yar!

Hatice Müge Fındık

Katran Karası…..

Ağıt yakılmaz özlemine,özlemin bile rengi kara
Başkaldırışlarım var solmuş deli sevdama
Uzanırım sensiz mevsimlere sensiz dehlizlere yar
Sensizlik giydirilmiş yıllarım koca bir sonbahar

Katran karası şiirlerimin ilhamısın her daim
Haylaz gönlüme vurulmuş adın gibi Esaretsin
Nefeslenmemi engellemiş sevdandan hayır yok!
Aslında bu zamanda masal gibi aşklar da yok!

Bişeyler aradım senden kalan şu gönülde
Hazza bulaşan geceler uyuşmuş zaman içinde
Zamanın ipi kesilir loş odanın ıslak nefesinde
Sevda kuşanan benlik sunulmuş altın tepside

Yargılanacağım günahım oldun bile bile
Hesap gününde yani ahirette
Der mi; acep Tanrı sevdaya ceza yok bu alemde
Ey kulum; gülmedi hiç yüzün,Sırat’ı koşarak geç,gel de….

Kurulan cennetlerde yoksun sen Katran Karası
Dünyam zaten cehennem olmaz mı davası?
Kangren günlerimin sensin en baş belası
senle de kara, sensiz de kara bu alın yazısı




Hatice Müge Fındık

İstanbul Kadar Yanlızım

yalnızlık odamda kol geziyor tüm ağırlığıyla şimdi
eminim ki sende yalnız ve mutsuzsun benim gibi
bir gayretle kırabilsem şu kahrolası zincirleri
ödüyorum aşkta gururlu olmanın bedelini
Ey İstanbul ben senin kadar yalnız ve öksüzüm şimdi

Ey İstanbul..el ele dolaştık seni,diyar diyar
adım adım her yerde mutluluğun fotorafları var
seni nasıl unuturum ey yar!
anılarla dolu İstanbul şile'ye kadar..
İstanbul…bende öksüz ve yalnızım şimdi senin kadar

gecenin ikisinde de aklına gelsem...
hiç çekinme ara yar..
hasret boğuyor artık…gel de....
gelirim Fizan'a kadar
koskoca İstanbul'a bile sığmaz oldum..
boğuyor sensiz beni şu canım Boğazlar
İstanbul’un bende seninle anlamı var
Ey İstanbul..! çaresizim bende bu akşam senin kadar...

Hatice Müge Fındık

İntizar!

Yalansa aklımı başımdan alan,güzel sözlerin
Lal olup konuşamasın hiçbir zaman o dilin


Gücümü kırıp…. hayata küstürürsen beni…,
güvenimi söndürürsen tüm insanlara
dizlerimde uzanırken okşadığım saçlara,
ahtım var….tutam tutam dökülür inşallah


kaybolduğum o manalı gece gözler,
başka gözler aramışsa benden uzaklarda
bana baktığı gibi bakmışsa başkalarına
feri gitsin ve hiç ışıldamasın bundan sonra..!


bana ait..bana özel tenin,
terlemişse başka bir bedenle
ve o kollarda sabahlamışsan sinsice
bir de mesaj yollamışsan üstüne,
seni seviyorum diye..
seni getirecek uçak…okyanuslara düşsün…!
ölen bir tek sen olasın gülüm..!

Hatice Müge Fındık

İçimde Bir His Var!

İçimde bir his diyor ki; bana..
Söylediği her şey yalan sana..
Ne sevgisine inan, ne onun aşkına
Ne aradığını biliyor,ne de istediğini
Bırakmış İstanbul sokaklarına kendini

İçimde bir his bana diyor ki;
Akıyor herkese onun gönül ırmağı
Hem sen varsın hem bir başkası
Çekmesin seni, ırmağın derin suları
Bu aşk yakacaktır senin canını

İçimde bir his var bu gece..
Deli rüzgar savurdu seni yine
Sabahladın gene başka bedenle..
Söz geçiremedim ben gönlüme
İçim oldu yine pare pare..

İçime bir his doğdu..yeni
Kahretsin…çok seviyorum seni..
Kurtarmaya çalışırken bu ilişkiyi.
Kocaman ve bitmeyen sevgimi
Kaybetmeye hazır, adayım sanki..


İçimde bir his var,sevgili
“Yakma yıkma” diyor düşlerimi
Elleme beyaz atlı prensimi..
Varsın olsun; kalsa da hayali..
Sen süslesen yine şiirlerimi..

Hatice Müge Fındık

Hayallere kaldı aşk...

bir dağ evi umudum şimdi
bir köpeğim,bir kedim,bir kitaplarım,
bir ben, bir de sen….
varsın lüks olmasın evim
varsın hayal olsun varlığın
ve varsın rüzgar sevişsin bedenimle
ve geceler okşasın saçlarımı
oturacaksın her gece soframa
baş ve tek konuğum…

sen geldiğinde,
alacağım başımı gömdüğüm kitaplarımdan
belki yağmurlu bir gecede geleceksin…
yağmur sesini dinleyeceğiz
avuçlarına sıkıştırılan kadehte
bir sıcak şarapla birlikte….

belki karlı bir kış günü gelirsin
ateşe birkaç odun daha atarım,
telaş yaparım, elim ayağıma karışır
üşüyen yüzünü yüzümle ısıtırım
ellerini bedenimle…
belki … belki iyi niyetlerimi şeytana satarım

birde,ılık bir gecede gel bir akşam,
kapıdaki sarmaşık dansa kaldırsın hanımelini
sende beni….
kalburüstü bir sevdanın
hayalleri benim şimdi
delişmen gönlüm,ölür sevdasından
öldürür hasmını
koparır tüm bağları
yükler rüyalarını bir çuvala
kaçırır seni ve hayallerini..

yaşatacağım seni…
gittiği yere kadar değil gülüm,
sonsuza kadar!

Hatice Müge Fındık

Hayal Ev

ararken hayallerimizdeki evi,
ayaklarımıza karasuların indiği,
semtten geçtim bu akşam üstü.
başımı kaldırmaya tereddüt ettim önce
kızılgüneş yadsıması vardı camlarında
ve balkonda güllerin arasında,
ufak ufak demlenen bir adam
bu adam sen….
elinde tepsiyle bişeyler getiren ben..
tokuştururken kadehleri
gevezeliğin üzerindeydi her zamanki gibi
cennet buydu… cennet senin yanındı..
lebiderya diye tutturduk manzarayı
Adaları izlerken, keyfini çıkaracaktık hayatın


hayallerimden sıyrılırken,
geçmiş üşüştü başıma bu defa
martıları tek başına doyuracağım
denizden geçerken iyot kokusunda seni anacağım
hakim olunmuyor gözyaşlarına..
hayal evim karşımda, ben bankta
sen yoksun ortalarda…...
salınmasan da odalarında…
oturmasan da terasında,
salata yapamasan da mutfağında
birden düştü aklıma
ben alacağım o evi..ben duyacaksın…
kemal beylere komşu olacağım
ağırlarken iş dönüşü misafirlerimi
sensiz akşam çaylarında
seni anacağız hep birlikte
……evin reisini…..
yaşatmak için hayallerimi
yaşatmak için… seni
yaşatmak için sevdamı.
o evi alacağım
göreceksin….

Hatice Müge Fındık

güzel paylaşım sağol